16 augustus ... van Drymen naar Rowardennan

Na het ontbijt in Drymen waren we om 9 uur op weg. Het begon al meteen zachtjes te stijgen en we kregen zeer mooie uitzichten op Loch Lomond en Conic Hill waar we over moesten vandaag. De beklimming deed me denken aan die naar Alto del Perdon ( op de Camino ) maar dan véél langer. En we liepen precies even "groen" als in de Pyreneeën. Zelfs in Schotland zit ik met de Camino in mijn hoofd :). Op de top van Conic Hill hadden we een prachtig uitzicht op Loch Lomond, even uitgerust daar, en toen begon de afdaling... Dat was andere koek !! Ik had gelukkig mijn knieverbanden aangedaan, anders had ik nogal miserie gehad.Het was een lange en steile afdaling over trappen en "rots-trappen" en kiezels en dat bleef maar duren. Het was zéér druk op dat pad, het was zondag en nogal wat dagjesmensen wilden van Balmaha naar de top van Conic Hill en terug. Op sandalen, en waarom niet, soms teenslippers ! Om 13 u  waren we in Balmaha aan de Oak Tree Inn aan de oever van het Loch Lomond. Daar waren we mooi op tijd voor een flinke tas soep en een broodje voor het middagmaal. Van daar af zou het vlakker zijn en we waren al half weg dus we dachten tussen half 5 en 5 uur aan te komen. Maar dat vlakkere ... vergeet het !! Het bleef maar venijnig op en af gaan en dat tot vlak vóór Rowardennan. We liepen de ganse tijd langsheen Loch Lomond, dat meer is 37 km lang en 8 km breed. En rondom zijn er bergen, mooi !! We waren uiteindelijk maar om half 6 in Rowardennan, en ferm moe. Maar wat een plek !! Aan de oever van Loch Lomond, een Victoriaans jachthuis, wat een kader voor een jeugdherberg !  Het weer was de ganse dag prachtig, stralende zon en heerlijk warm. Aangezien ik koele temperaturen verwachtte had ik geen zonnecreme meegenomen op reis en mijn nek was al goed verbrand. We liepen natuurlijk gans de tijd met de zon achter ons aangezien we naar het noorden gingen. We kwamen al leuke medewandelaars tegen, een sympathiek Spaans jong koppel en nog enkele andere die we telkens opnieuw tegenkwamen maar waarmee we nog geen kennis maakten. 's Avonds in de jeugdherberg hebben we zéér lekker gegeten, er was geen restaurant in de buurt ( zelfs geen andere huizen ), voor de volgende dag bestelden we een lunchpakket want onderweg zouden we ook niets meer tegenkomen om te eten of eten te kopen. In de brede vensterbank met uitzicht op het meer heb ik 's avonds mijn dagboekje geschreven. Binnen, want buiten zitten de midges ! Daar hadden we eerder op de dag al kennis mee gemaakt toen we ons neerzetten om wat te eten. Toen waren ze daar zulle !  Rik was nog niet of nauwelijks gebeten, maar bij mij trokken ze zich niet veel aan van de Skin so Soft. Die bodylotion had ik gekocht omdat hij zéér afdoende zou helpen tegen de midges. Maar 100 % werkte dat toch ook niet. Midges zijn trouwens superkleine rotmugjes, die dus met honderden tegelijk op je af kunnen  komen in zwermen en die bijten ! Je ziet ze bijna niet maar je  voelt ze des te beter ! Het is zo erg gesteld met die beestjes dat er in Schotland een midgeforecast bestaat ( zoals een weerbericht, maar dan een midgebericht ) en die geeft aan welke streek het best te vermijden is. Wij zaten in Rowardennan in een streek die op de midgeforecast niet eens een cijfer krijgt, en we gingen richting Fort William dat meestal een maximum cijfer krijgt. 't Zal dus nog beteren !

na de klim in de morgen, Loch Lomond in de verte

Loch Lomond en de top van Conic Hill waar we nog over moesten

Op de top van Conic Hill, wat een uitzicht op het meer

Klaar voor de afdaling !

En wat een afdaling...

The Oak Tree Inn in Balmaha aan de oever van het meer

een bronzen en een échte wandelaar

vele kleine strandjes aan de rand van het meer

oorlogmonument aan de oever van Loch Lomond

De jeugdherberg in een Victoriaans jachthuis

wat een uniek kader voor een jeugdherberg !

dagboek schrijven met uitzicht op het meer, veilig voor de midges

avond boven Loch Lomond

15 augustus 2015 ... van Milngavie naar Drymen

In de B&B Best Foot Forward kregen we voor ontbijt plaatselijk gerookte zalm met crumbled egg and toast. Lekker ! Op de ontbijttafel stond de vlag van het land van de gasten, bij ons hadden ze de Vlaamse leeuw gezet ! We waren al een beetje over 6 wakker, maakten de rugzakken klaar, dus na het ontbijt waren we meteen weg. De zon was er al meteen bij ! Bij de obelisk aan de start van The West Highland Way nog enkele foto's en dan ... on The Way. Bijna meteen ging de weg een bospark in  en de ganse dag hebben we rustig in het groen gelopen. En groot deel van de dag ging het traject over een voormalige treinbedding. Nog vóór de middag passeerden we de Glencogne Whiskey Distillery. De meeste wandelaars namen daar de afslag naar de Distillery voor een proeverij en rondleiding. Maar aangezien wij allebei geen whiskey drinken, zijn gewoon verder gegaan. Even later kwamen we aan de Beech Tree Inn, mooi op de middag en dus gepast om daar wat te eten. Onze gastheer van de vorige nacht had ons dit aangeraden. We aten lentil soup en hoagies wat uiteindelijk zachte broodjes bleken te zijn met tomaten ertussen en massa's chedderkaaskruimels erop. Mmmm..   Toen we daar, nog steeds met volle zon, vertrokken, kwam er ineens een zwarte wolk en we hadden prijs ! En dan moet je snel zijn in Schotland. Het was maar een ferme bui maar je zou toch snel doornat zijn. We lieten de regenkleren drogen aan de mast, want de zon kwam er al snel weer door. Om 15.30 u kwamen we aan bij de B&B The Hawtorns in Drymen. Een heel hartelijk, vlotte heer des huizes verwelkomde ons. En zo mooi dat het daar was ! Tapis plein met schotse ruiten in de hall, op de trap, in de kamer. Na de douche zijn we op verkenning gegaan in Drymen. Daar ben je snel rond, het is klein maar wel zéér Engels (Schots). Op het plein, in de oudste pub van Schotland, The Clachan Inn, hebben we eerst een pint gedronken en daarna lekker gegeten. Opnieuw Schotste ruiten op de grond, jachthonden onder tafel en mannen in kilt aan de toog ! Zo voel je je meteen in Schotland ! Na het eten zijn we nog, op aanraden van onze B&B gastheer naar een uitzichtpunt gewandeld om van de zonsondergang te genieten met zicht op Loch Lomond in de verte. Mooi !
We hebben bijzonder goed geslapen in The Hawtorns in Drymen, een echte aanrader is die B&B.

zalm met ei en toast in Milngavie

de obelisk aan de start van the West Highland Way

nog even poseren en dan op weg

een bospark van bij de start,
gemakkelijk vlak stappen op een oude treinbedding

The Highlands zijn nog een eindje weg, maar we zien ze toch al

ontelbare hekjes zijn we doorgegaan

gepast voor het middagmaal in The Beech Tree Inn

Honesty Box, energierepen, drank en ijsjes,
en je geld gewoon in een doosje leggen. 

Rekenen op de eerlijkheid van de wandelaars,
in the middle of nowhere

B&B The Hawtorns in Drymen

The Hawtorns

The Clachan Inn, oudste pub van Schotland,
op het dorpsplein in Drymen

goede compagnie in The Clachan Inn

en Schotten met rokken !

zonsondergang met in de verte Loch Lomond

14 augustus 2015 ... van thuis naar Milngavie

Marijn bracht ons vroeg in de morgen naar Sint Pieters station in Gent. Alle treinverbindingen verliepen zeer vlot. Van Gent naar Antwerpen en daar de Thalys naar Schiphol. De Thalys stopt onder de luchthaven van Schiphol en dat is zéér gemakkelijk allemaal. Onze vlucht had een uur vertraging, we konden onze rugzak wel inchecken maar wijzelf konden nog niet naar de gate. Dus maar op 't gemak beginnen kruiswoordpuzzelen en krant lezen. Zodanig op 't gemak dat we op den duur nog moesten lopen om op tijd te zijn aan de gate. Schiphol is groot !! Ik was nog nooit in zo'n grote luchthaven geweest en had de tijd nogal verkeerd ingeschat. Maar na onze spurt naar de gate moesten we daar dan toch nog een kwartier wachten eer we op het vliegtuig mochten. Na een rustige vlucht, hadden we in Glasgow ook weer vlot een bus naar het centrum en daar namen we in Central Station de trein naar Milngavie ( spreek uit : Moelgaai ! )  Om 17.00 waren we in onze eerste B&B 'Best Foot Forward' waar we heel vriendelijk ontvangen werden door de heer des huizes,  die ons overspoelde met informatie. Na ons geïnstalleerd te hebben, zijn we op verkenning gegaan in Milngavie en gaan eten in een Indisch restaurant ! Daarvoor gaat een mens dus naar Schotland hé. We hadden nog nooit Indisch gegeten, we zijn niet zo'n wereldkeuken-eters, maar we wilden dat toch eens uitproberen. Ze hebben ons het mildste, romigste gerecht aangeraden ( ben de naam al lang vergeten) omdat we geen pikant gewoon zijn. Maar amai ... als dat mild was, wat is pikant dan !! De darmen hebben het geweten die avond.  Om 21 u lagen we in bed, klaar voor de West Highland Way.

Klaar voor vertrek in Gent

Centraal Station Antwerpen

Toch een beetje zenuwen vóór het opstijgen

Glasgow Central Station

eindstation van de trein : Milngavie

'mild' Indisch gerecht 

op verkenning in Milngavie

Belofte maakt schuld

Typend aan de blog over Lucie's camino naar Santiago de Compostela, heb ik een belofte gedaan aan Marie-Anne. De belofte om ook het verslag over mijn tocht door de Highlands in een blog neer te 'pennen'. En eigenlijk heb ik er wel zin in. Even de tocht herkauwen, genieten van de foto's en het dagboekje, dat ik gelukkig bijhield, eens herlezen. Wie interesse heeft in het verslag over de camino naar Santiago verwijs ik naar : schoonzussen-onderweg.blogspot.com .
Na het stappen van de camino in 2008 - 2009 - 2011 - 2012 - 2013 en 2014 was het dit jaar tijd voor iets anders. De eerste twee camino's stapte ik met schoonzus Lucie, één keer met mijn dochter Griet, mijn zussen Annick & Vicky, en mijn nichtje Sofie en de andere 3 alleen met dochter Griet en zus Vicky. Al die jaren was ik zonder echtgenoot op stap gegaan, en dit jaar gingen we opnieuw samen op reis ! Als dat maar goed kwam ...
Ik was al een tijd van plan om in Schotland te gaan trekken. Eerst wou ik de Coast to Coast wandelen omdat onze zoon Marijn daar zoveel reklame voor maakte nadat hij die weg gefietst had. Maar die gaat van de Ierse zee naar de Noordzee en dat is toch direct zo'n 300 km. En aangezien ik eerst van plan was om alleen op stap te gaan, begon ik te zoeken naar een kortere route. Dan is de keuze gevallen op de West Highland Way. Die gaat van Milngavie, vlakbij Glasgow, tot Fort William, zo'n 160 km verder noordelijk. Maar in plaats van alleen, ben ik dus met het ventje gaan wandelen !